چراغهای رشتهای
این چراغها نور را از طریق یک سیم (رشته) نازک ساطع میکنند که وقتی برق از آن عبور میکند، داغ میشوند. آنها میتوانند بر روی مدارهای AC یا DC نصب شوند. با این حال، چراغهای رشتهای نسبتا ناکارآمد هستند، گرما تولید میکنند و طول عمر کوتاهتری نسبت به چراغهای LED دارند.
چراغهای LED
آنها منابع نور نیمههادی هستند که برای کار به برق DC نیاز دارند. اگر مدار DC در دسترس نباشد، میتوان از درایور LED برای تامین ولتاژ و جریان DC مناسب استفاده کرد. آنها دارای مزایایی چون اندازه کوچکتر، طول عمر بیشتر و مصرف انرژی کمتر نسبت به چراغهای رشتهای یا فلورسنت هستند. برخی از چراغهای LED میتوانند با قطبیت جریان تغییر رنگ دهند.
چراغهای فلورسنت
آنها از لامپهای فلورسنت استفاده میکنند. ساختار این نوع چراغ سیگنال به این صورت است که الکترودها را در هر دو انتهای یک لوله قرار میدهند و بخار آرگون و جیوه را در سرتاسر رها میکنند. داخل لوله، یک پوشش فسفر است که از طریق انتشار نور فرابنفش که به دلیل تحریک و تثبیت اتمهای جیوه ایجاد شده است، نور ساطع میکند. لامپهای فلورسنت نسبت به لامپهای رشتهای، کارآمدتر و ماندگارتر هستند، اما کمتر به عنوان چراغ نشانگر استفاده میشوند.
چراغهای هالوژن
این چراغها از یک رشته تنگستن، گاز بیاثر و مقدار کمی هالوژن برای انتشار نور استفاده میکنند. این ترکیب اجازه میدهد تا فلامنتهایی با دمای بالاتر، نور بیشتری تولید کنند. این ویژگی سبب میشود که از آنها به عنوان نشانگرهای روز و چراغهای هشدار دهنده که به نور درخشانتری نیاز دارند، استفاده شود.