چراغی است که وضعیت کار یا موقعیت مدارها و تجهیزات الکتریکی را به وسیله چراغ به ما نشان میدهد. این چراغ معمولا برای انعکاس وضعیت کار مدار (برقی یا غیر برقی)، وضعیت کار تجهیزات الکتریکی (عملکرد، خاموش یا تست)، وضعیت وصل یا قطع بودن مدار و غیره استفاده میشود.
چراغ سیگنال برای نشان دادن وضعیت عملکرد (روشن، خاموش، خطا) دستگاهی که روی آن نصب شده است، استفاده میشود. بنابراین، رنگ نور ساطع شده با وضعیت دقیق دستگاه، مرتبط است و تشخیص وضعیت را برای کاربر نهایی، قابل درک و آسان میکند. هر چراغ سیگنال از چهار بخش اساسی تشکیل شده است. قسمت بیرونی، جایی که لنز یا دیفیوزر قرار دارد، از مواد پلاستیکی شفاف (به طور معمول پلیکربنات، پلیسولفون یا نایلون) ساخته میشود که اجازه میدهد، نور به خوبی منتشر شود.
قسمت بعدی منبع نور است. این قسمت، قلب چراغ نشانگر را تشکیل میدهد و معمولا شامل یک لامپ یا LED است. سومین قسمت چراغ، بدنه آن است که این قسمت معمولا از پلاستیک ساخته میشود. مواد پلاستیکی مورد استفاده برای بدنه با در نظر گرفتن عملکرد فنی مورد نیاز، از جمله مقاومت در محدوده دمایی مختلف انتخاب میشود که ممکن است پلیکربنات یا پلیسولفون باشد. البته بسته به درجه مقاومت مورد نظر، بدنه نیز ممکن است از فلز ساخته شود. آخرین قسمت چراغ سیگنال، نقطه تماس بین چراغ و دستگاه است که اتصال نامیده میشود. اتصال ممکن است با استفاده از کابلهای برق PVC، سیلیکون یا شیشه سیلیکونی یا از طریق یک ترمینال فلزی با اتصال سریع ساخته شود.